Een reis om nooit te vergeten

Eindelijk, 3 april 18.30 uur. Ik vertrek samen met mijn ouders naar Italië. Mijn vader rijdt, moeder voorin en ik na een halfuur liggend op de achterbank. Een poging om toch nog wat slaap te pakken wat mij door de spanning de nacht voor vertrek niet lukte.

Na zo’n 2,5 uur hoor ik mijn opgewonden stemmen van mijn ouders. Er is iets met de auto… Mijn vader probeert het stoppen nog te rekken tot een parkeerplaats, zodat we wat veiliger staan, in plaats van naast de autosnelweg in Duitsland, maar helaas: rook komt al uit de auto. Zo’n 10 meter na een praatpaal staan we dan stil. Nog maar 2,5 uur onderweg en dan dit!

Via de praatpaal heb ik op mijn allerbeste Duits verteld dat we pech hadden met onze auto en dat deze rookte. Direct wat paniek van de andere kant met de vraag of er politie en brandweer moest komen. Nee, graag alleen iemand die onze auto maakt zodat we direct weer door kunnen naar Italië. De ADAC (Duitse ANWB) komt binnen 60 minuten wordt ons verteld.

Na 45 minuten in de kou, aan de kant van de snelweg waar andere auto’s ons passeren met een snelheid van minstens 150 km per uur komt er een sleepauto van de ADAC aan. We worden naar een garage in Duisburg gesleept waar ons verteld wordt dat er een dag later pas naar de auto gekeken kan worden. Om 21.30 uur is er immers geen garage meer open. Ook de ANWB kan ons niet verder helpen, we moeten maar ergens in Duisburg overnachten. We hebben nog even contact gehad met de reisverzekering die ons verteld dat we voor een budget van € 50,- per persoon ergens kunnen overnachten. Natuurlijk moeten wij dit wel eerst zelf betalen.

Om de kosten laag te houden dus maar gezellig met z’n allen op één hotelkamer in het Ibis hotel in Duisburg. Inmiddels was het ook al 23.30 uur, dus maar een poging tot slapen met hopen op goed nieuws de volgende dag.

Dag 2

De garage zou om 8.30 uur direct naar onze auto kijken en ons vertellen of de auto gemaakt kon worden (en zo ja, hoe lang dit zou duren), of dat we via de ANWB een vervangende auto moeten krijgen.

Aangezien vandaag moeder ook jarig is, eerst maar even ontbijten in het hotel. Zonder pech waren we al in Italië geweest en hadden we hier heerlijk op het terras kunnen genieten van een cappuccino in de zon. Helaas… we zitten in een hotel, hopend op goed nieuws en een snelle voortgang van onze reis.

Na het ontbijt, inmiddels 8.45 uur, direct de garage in Duisburg gebeld voor meer informatie over onze auto. Helaas er is nog geen 100% duidelijkheid over onze auto, maar waarschijnlijk is de turbo kapot. Rond het middaguur zal er meer duidelijkheid zijn.

Nog niet eens bekomen van dit nieuws, gaat om 9.15 de telefoon opnieuw: de ANWB. Zij hebben contact gehad met de garage en gaan een leenauto regelen. Dat moet dan natuurlijk wel een vergelijkbare auto qua ruimte zijn, anders passen mijn emigratie spullen er nooit in! Ze gaan hun best doen en zullen ons binnen een uur terugbellen.

Binnen 30 minuten worden we gebeld door een meneer die ons in zeer moeilijk verstaanbaar Duits vertelt dat de ANWB bij hun een auto voor ons gehuurd heeft. Het blijkt Europcar te zijn. Met de taxi dus op naar Europcar in Duisburg. Daar aangekomen staat er een Mercedes busje voor ons klaar, een met 9 zitplaatsen. Handig… maar daar gaan nooit al mijn emigratie spullen inpassen! (Kast, fiets, kleding, dozen etc.) Toch nog maar even vragen naar een grotere auto. Het is mogelijk, een enorme Iveco bus. Voorin zijn 3 zitplaatsen en achterin is voldoende ruimte voor al mijn spullen. Even met de ANWB verlegd en qua kosten was het mogelijk om deze auto mee te nemen, dus zo gezegd, zo gedaan. Op naar de garage waar onze eigen, kapotte auto staat. Eens kijken hoe het hier mee is en natuurlijk alle spullen overladen.

Het gaat wel 2 weken duren voordat onze auto gemaakt is: kapotte turbo en misschien ook de motor, maar dat moet onderzocht worden. Slecht nieuws… Deze diagnose kost ons al wel even € 129,- aan manuren en 2 liter olie die erin gedaan is. Het laten repareren van onze auto gaat ons wel € 2000,- euro kosten en duurt dus minstens 2 weken, waarna de auto vervolgens nog weer terug moet naar Nederland. Nee, dan laten we de auto liever naar Nederland vervoeren door de ANWB en laten we de auto hier wel maken.

Allemaal hebben wij Vodafone en helaas werken onze mobiele telefoons niet bij de garage. Zal wel aan het industrieterrein liggen qua ontvangst denken wij. Gelukkig mogen we de telefoon van de garage gebruiken om de ANWB te bellen om te overleggen over het vervoer van onze auto naar Nederland. Later die dag zal de ANWB ons nog terugbellen om de laatste dingen te regelen.

Alle spullen dan maar overladen. De mannen van de garage bedankt voor de moeite en met z’n 3-en de Iveco-bus in. Mijn vader draait de sleutel om en je raadt het al; de motor start niet! Volgens de mannen van de garage is de accu gewoon leeg, omdat de deuren van de auto zo lang open hebben gestaan met het overladen. Drie accu-starters worden geprobeerd en na een halfuur start de auto weer.

Lege accu bij de garage in Duisburg

Op naar Italië, eindelijk!! Met een beetje geluk zullen we rond 19.30 uur in Domaso zijn en kunnen we dan alsnog lekker een pizza eten. Helaas… het geluk is niet met ons. Diesel is goedkoper in Duitsland dan in Zwitserland, dus in Freiburg stoppen we om te tanken. Na het tanken willen wij wegrijden, maar helaas, de Iveco-bus start niet meer… de accu is weer leeg!

Dus Europcar maar bellen dat we pech hebben. Helaas… onze telefoons doen het nog niet! (We hebben 3 Nederlandse telefoons en allemaal Vodafone…) Wij naar binnen bij het tankstation, met de vraag of we hier naar Europcar mogen bellen omdat we pech hebben. Helaas, de beste man verwijst ons naar de praatpaal.

Een dag eerder heb ik voor het eerst in een praatpaal gesproken en vandaag dus direct voor de tweede keer. Aan de meneer van aan de andere kant van de praatpaal aangegeven dat het een leenauto van Europcar is en dat we pech hebben, maar zelf Europcar niet kunnen bellen, omdat onze telefoons het niet doen. De man geeft aan dat er binnen 90 minuten waarschijnlijk iemand van de ADAC komt. Over 10 minuten moeten we even terugkomen aan de praatpaal, zodat hij ons laat weten of er echt iemand gaat komen, want ons bellen lukt niet, aangezien onze telefoons het nog steeds niet doen. Voor ons nog steeds een vraag waarom ze niet werken…

Aangezien we ook Europcar willen bellen voor hulp, besluit ik de parkeerplaats rond te lopen op zoek naar Nederlanders met een telefoon waarmee we mogen bellen. Een Nederlander gevonden, maar helaas, deze beste man had niet z’n beste dag en is nogal wantrouwend. Voor €10,- mogen we zijn telefoon gebruiken, als het maar niet te lang duurt en hij zelf het nummer mag intoetsen. Ook vertelt deze man ons nog dat er brand bij Vodafone is geweest vanmorgen en dat hierdoor waarschijnlijk onze telefoons het niet doen. Helaas, de beste man heeft toch geen zin in ons en doet alsof hij z’n telefoon niet werkt en geblokkeerd is.

Het geluk zit ons niet mee, dus op zoek naar andere Nederlanders. Er is alleen een nog een Nederlandse vrachtwagenchauffeur, maar deze heeft een prepaid telefoon, dus ook dit gaat niet lukken.

Dan zien we opeens een sleepauto benzine tanken, dus besluiten wij deze Duitse meneer te vragen om hulp. Gelukkig is deze man erg behulpzaam en krijg ik zijn telefoon om naar Europcar te bellen. Na 2x en een lange tijd in de wacht gestaan te hebben, lukt het om een meneer van Europcar te bereiken. Volgens deze meneer was het geen probleem dat we de ADAC al via de praatpaal gesproken hadden en zou hij ze ook nog even bellen. Met zo’n 25 minuten zal er hulp zijn.

Inmiddels wordt de auto weggedrukt bij het tankstation door mijn vader en de meneer van het tankstation, zodat andere auto’s hier kunnen tanken. Binnen zo’n 10 minuten is er al een sleepauto. Hij wil de auto afslepen. De vraag is alleen: een nieuwe accu erin, dus naar de garage, of een nieuwe leenauto en dus naar Europcar. Een nieuwe leenauto is geen optie, want er is geen grote auto beschikbaar waar onze spullen in kunnen. Op naar de garage dus.

Achter de sleepauto aanrijden in Freiburg

De beste man van de sleepauto vertelt ons nog wel even dat dit grapje ons € 85,- gaat kosten en dat Europcar dit niet wil betalen, omdat wij niet gehandeld hebben volgens de regels. We hadden Europcar moeten bellen, in plaats van de praatpaal… Helaas, dit was onmogelijk wegens de storing bij Vodafone! Ook de ANWB kan ons niet helpen. De ANWB stuurt ons naar Europcar en zegt enkel de betaler te zijn van de leenauto en verder niets te doen en Europcar wil ons niet helpen. Lekker is dat dan… Nog geen 7 uur van huis en al 2x pech met 2 verschillende auto’s.

De man van de sleepauto zegt dat hij nu wel weg wil en wij het dus zelf maar moeten betalen en het dan eventueel later declareren bij Europcar. Zo gezegd, zo gedaan: onze auto wordt met startkabels gestart en we moeten de sleepauto volgen naar de garage. Nog geen 2 minuten rijden wij en alle lampjes beginnen de knipperen in de auto. Het schermpje geeft aan dat opeens de hele auto kapot is: airco, ABS etc. We proberen nog de sleepauto te seinen, maar helaas, hij ziet ons niet. Dus met alarmlichten aan rijden we maar voorzichtig door, in de hoop snel bij deze garage te zijn.

Helaas, het geluk is nog steeds niet met ons. De wijzers beginnen te zwaaien en de auto schudt. Nog snel kunnen we een parkeer inham inrijden en dat was het dan. De sleepauto rijdt door… Zo’n 50 meter verderop zien we hem nog rechtsaf slaan. Ik spring dus maar uit de auto en ren erachteraan. Al rennend kom ik het garage terrein op en ik zie de meneer van de sleepauto al verbaasd om zich heen kijken van waar wij gebleven zijn. Nog buiten adem vertel ik hem dat wij 50 meter eerder stilstaan. Samen met de man, rijd ik terug mijn ouders. De startkabels komen er weer op en zo rijden we naar de garage.

Na de sleepkosten van € 85,- dus maar zelf betaald te hebben en 2,5 uur gewacht te hebben start de auto weer. Een zekering was kapot en is vervangen en voor de zekerheid is er ook maar een nieuwe accu in gezet. Alles valt onder de garantie vertelt de man van de garage, dus Europcar kan ook de sleepkosten bij hun declareren. (Dus nu hopen wij dat Europcar ons gewoon die € 85,- terug betaalt) Er wordt ons nog even verzekerd dat de auto nu zeker goed is en we gewoon naar Italië kunnen rijden.

Aangezien we weten dat het geluk niet aan onze zijde is, hebben we ervoor gekozen om de motor niet eerder weer uit te zetten dan op plaats van bestemming. Rond 00.00 uur zijn we in Menaggio, nog 30 minuten van Domaso, onze eindbestemming.

Natuurlijk hadden we nog niet genoeg pech gehad. De weg naar Domaso was afgesloten en we konden alleen richting Como rijden. Precies: helemaal de andere kant op. Even waren we bang dat we het hele meer rond moesten rijden om eindelijk in Domaso te komen, maar gelukkig konden we na 10 minuten keren en de weg langs het water nemen.

Om 01.00 uur waren we dan eindelijk in Domaso. Normaal doen we er maximaal zo’n 12 uur over om van Leek naar Domaso te rijden. En dat doen we nu al 23 jaar. Deze keer hebben we er 30 uur over gedaan.

Een reis om nooit te vergeten en hopelijk om nooit meer mee te maken!

5 thoughts on “Een reis om nooit te vergeten

  1. Fijn dat jullie er zijn na deze lange reis. Nu genieten!!! En ben weer benieuwd naar je volgende blog.

    Liefs yoyce en knuffel van Sanne

  2. Dat was zeker pech hebben en dan dat van Vodafone er nog bij.Hoop dat je nu aangekomen bent in Domaso!!!

Leave a Reply to Yoyce Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *